کشیدگی ردیف و محتوا

داده‌های جمع‌آوری شده توسط رسانه یِس (Yes) و شرکت‌های پِلِفون (Pelephone) و تو دِ پوینت (2thepoint) نشان می‌دهد مصرف رسانه‌ای اسرائیلی‌ها در سال ۲۰۲۵ عمیقاً تحت تأثیر جنگ با ایران، مسئله گروگان‌ها و گسترش سریع فناوری شکل گرفته است.

شهروندان اسرائیلی به‌طور متوسط روزانه بیش از ۹ ساعت را پای صفحه‌نمایش‌ها می‌گذرانند. در اوج تنش‌های نظامی، تماشای تلویزیون ۲۳ درصد افزایش یافته و از مرز ۱۱ ساعت در روز گذشت. الگوی مصرف خبری نیز شاهد نوسانی آشکار بود: در روز آزادی گروگان‌ها، مصرف اخبار ۴.۵ برابر شد، اما همزمان تقاضا برای محتوای سرگرمی ۴۰ درصد رشد کرد. این نوسان، نشانه‌ای از روان جمعی تحت فشار است که میان پیگیری اخبار و گریز به سرگرمی در حرکت است.

انقلاب دیجیتال در منابع خبری آشکار است: ۷۲ درصد اخبار خود را از شبکه‌های اجتماعی دریافت می‌کنند، در حالی‌که سهم مطبوعات چاپی به ۱۳ درصد کاهش یافته است. “فرهنگ پرش کانالی” نیز قابل تأمل است؛ هر خانواده روزانه حدود ۵۰ بار کانال عوض می‌کند.

در حوزه فناوری، مصرف داده موبایل ۱۲ درصد رشد داشته و استفاده از هوش مصنوعی با رشد ۲۲۷ درصدی ChatGPT رکورد زده است. نکته جالب، تمایل ۸۱ درصدی شهروندان به محتوای تولیدشده توسط انسان و درخواست برای برچسب‌گذاری محتوای هوش مصنوعی است.

در شرایط بحران، این تحولات تشدید می‌شود: مصرف ویدیو در زمان هشدارهای امنیتی تا ۶۰۰ درصد افزایش می‌یابد و پناهگاه‌ها به فضایی برای مصرف همزمان محتوا تبدیل می‌شوند.

این گزارش نقاط آسیب‌پذیر جامعه اسرائیل را آشکار می‌سازد. وابستگی شدید به جریان خبری، جامعه را در وضعیت “آماده‌باش دائمی” قرار داده است. ترس ۷۵ درصدی مسافران از صحبت به زبان عبری در خارج، نشان می‌دهد حس ناامنی و انزوای بین‌المللی عمیقاً در این جامعه ریشه دوانده است. همچنین شکاف نسلی در استفاده از فناوری و ناتوانی والدین در مدیریت مصرف دیجیتال کودکان (فقط ۴۳ درصد دسترسی را محدود می‌کنند) تهدیدی برای انسجام اجتماعی آینده است.

در نهایت، اسرائیل با پارادوکس عجیبی روبروست: جامعه‌ای با فناوری پیشرفته اما روانی خسته از جنگ، با دسترسی نامحدود به اطلاعات و عادات مصرفی سطحی. این تناقض‌ها، چالش‌های عمیقی برای ثبات داخلی این کشور در آینده ایجاد خواهد کرد. شتاب دیجیتالی‌شدن در شرایط بحران، اگرچه از نظر فناوری نشانه پیشرفت است، اما در بافتی از ترس و ناامنی، می‌تواند به فرسایش سرمایه اجتماعی و فرهنگی بیانجامد. رصد این تحولات برای درک دینامیک‌های داخلی رقیب و تنظیم راهبردهای مناسب ضروری است.