دولت آلمان در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ مجوز صادرات تسلیحات به اسرائیل به ارزش نزدیک به ۸۰۰ میلیون یورو (حدود ۹۳۰ میلیون دلار) صادر کرد؛ رقمی که چهار برابر مجموع کل سال ۲۰۲۵ است که در آن تنها ۲۶۰ میلیون یورو به تصویب رسیده بود.
به‌گزارش اشپیگل، وزارت اقتصاد و انرژی آلمان[1] در پاسخ به استعلام حزب اپوزیسیون چپ این داده‌ها را منتشر کرده است و مشخص شده میزان مجوز صادرات تسلیحات به اسرائیل به 800 میلیون یورو رسیده است. ۹۱.۹ درصد این مبلغ، معادل ۷۳۵.۸ میلیون یورو، در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ تصویب شده که سهم ۶۷ درصدی از این رقم به یک «پروژه دریایی» اختصاص یافته است و ۲۱ درصد دیگر مربوط به مجوزهای پروژه‌های مشترکی است که شرکت‌های آلمانی و اسرائیلی با هم و در خدمت ارتش آلمان اجرا می‌کنند. این جهش صادرات به دنبال لغو تحریم تسلیحاتی اسرائیل توسط فریدریش مرتس صدراعظم آلمان صورت می‌گیرد که در ماه نوامبر گذشته انجام شد و اکنون اجرا می‌شود.
با توجه به مبلغ و زمان تصویب بودجه، کارشناسان تخمین زده‌اند که مسئله مربوط به زیردریایی «دراکون» (INS Drakon) باشد. مراسم تحویل این ششمین زیردریایی ناوگان اسرائیل ماه گذشته در شرکت کشتی‌سازی تیسن‌کروپ مارین سیستمز (TKMS) در شهر کیل آلمان برگزار شد. هزینه حدود ۵۵۰ میلیون یورو برآورد می‌شود و این بزرگ‌ترین زیردریایی است که آلمان از پایان جنگ جهانی دوم تاکنون ساخته است. اسرائیل در حوزه زیردریایی کاملاً به آلمان و این شرکت وابسته است و این وابستگی در دهه پیش رو نیز ادامه خواهد داشت.
زیردریایی دراکون بیش از ۷۰ متر طول و بیش از ۲ هزار تن وزن دارد و با این مشخصات بزرگ‌ترین و توانمندترین زیردریایی نیروی دریایی اسرائیل محسوب می‌شود. این زیردریایی به همراه دو فروند قبلی این شرکت آلمانی یعنی تنین (Tanin) و رهاو (Rahav)، به سامانه پیشرفتۀ پیشرانه مستقل از هوا (AIP) مجهز است؛ سامانه‌ای که شارژ باتری را زیر آب ممکن می‌کند. به‌نوشته اشپیگل، زیردریایی‌های تنین و رهاو می‌توانند تا ۱۸ روز زیر آب بمانند و به سرعت ۲۵ مایل دریایی (حدود ۴۶.۳ کیلومتر بر ساعت) برسند. ساخت این زیردریایی چالش‌های زیادی داشت؛ در سال ۲۰۱۸ نیروی دریایی اسرائیل توسعه همین زیردریایی را که تقریباً آماده شده بود متوقف کرد و برای اعمال تغییراتی راهبردی، از جمله تعویض برخی مؤلفه‌ها، مسیر را تغییر داد. طراحی و برنامه‌ریزی هر زیردریایی حدود سه سال و ساخت آن حدود هفت سال به طول انجامید و همین تغییر مسیر، هزینه‌ها را بالا برد.
در دسامبر ۲۰۲۴ وزارت جنگ اسرائیل برای نخستین‌بار در دهه‌های اخیر توسط شرکت دولتی کشتی‌سازی اسرائیل (Israel Shipyards) قرارداد خرید پنج شناور رزمی کلاس رِشِف (Reshef) به ارزش ۸۴۰ میلیون دلار امضا کرد. این شناورها جایگزین شناورهای نریت (Nirit) می‌شوند که پس از ۴۰ سال فعالیت بازنشسته خواهند شد.
برنامه بعدی اسرائیل در این زمینه نیز مبتنی به آلمان متکی است. سه زیردریایی دیگر از کلاس داکار از سال ۲۰۳۱، وارد ناوگان اسرائیل می‌شوند تا جایگزین زیردریایی‌های دولفین (Dolphin)، لویاتان (Leviathan) و تکوما (Tekuma) شوند که بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ وارد فعالیت شدند. قرارداد این خرید در سال ۲۰۲۲ با شرکت آلمانی تیسن‌کروپ مارین سیستمز و به ارزش برآوردی سه میلیارد یورو امضا شد و دولت آلمان ۲۰ درصد هزینه را تأمین می‌کند.
پیش از این در سال ۲۰۲۳ نیز جهشی در صادرات تسلیحاتی آلمان به اسرائیل رخ داد و آلمان ۳۲۷ میلیون یورو محصولات نظامی به اسرائیل صادر کرد که ده برابر کل سال ۲۰۲۲ بود. صادرات این حوزه در سال ۲۰۲۴ نیز ۱۶۱.۱ میلیون یورو بود.
از طرف دیگر آلمان با خرید سامانه پدافند موشکی ارو ۳ تبدیل به دومین خریدار بزرگ تسلیحات اسرائیل شد. داده‌های موسسه بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم (SIPRI) نشان می‌دهد بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ حدود ۲۱ درصد از فروش نظامی اسرائیل مربوط به خریدهای دولتی آلمان بود ؛ در این فهرست هند با ۲۹ درصد در رتبه نخست و آمریکا با ۷.۸ درصد در رتبه سوم قرار دارند.
صنعت زیردریایی‌سازی آلمان عملاً ستون فقرات روابط نظامی دو طرف در دهه‌های آینده خواهد بود؛ آلمان هم تأمین‌کننده گران‌بهاترین شناورهای جنگی اسرائیل است و هم با پرداخت ۲۰ درصد هزینه نظامی، شریک مالی برنامه دریایی بلندمدت این رژیم محسوب می‌شود؛ وابستگی دوجانبه‌ای که فشار افکار عمومی و تحریمهای نمایشی نتوانسته ساختارش را تغییر دهد.
