فعالیت میدان گازی لویاتان در طی جنگ رمضان به مدت ۳۲ روز کاملا متوقف شده بود.
میدان گازی لویاتان (Leviathan) بزرگترین میدان گازی مدیترانه با ذخایر حدود ۶۲۰ میلیارد مترمکعب، در دوم آوریل ۲۰۲۶ پس از ۳۲ روز توقف اجباری در شرایط جنگی، مجدداً به تولید بازگشت[1]. وزارت انرژی رژیم صهیونیستی در دوم مارس دستور توقف تولید را صادر کرده بود و شرکت شورون (Chevron) اپراتور اصلی این میدان اعلام وضعیت اضطراری کرده بود.
این میدان سالانه حدود ۱۲ میلیارد مترمکعب گاز تولید میکند که حدود ۸۳ درصد آن صادر شده و نقش محوری در تأمین گاز رژیم صهیونیستی، مصر و اردن دارد. توقف ۳۲ روزه این میدان، مصر را مجبور به سهبرابر کردن واردات گاز مایع (LNG) در سهماهه اول ۲۰۲۶ کرد.
شرکت دولتی نفت آذربایجان (SOCAR) در مارس ۲۰۲۵ طی کنسرسیومی با شرکت اسرائیلی نیومد انرژی (NewMed Energy) و بریتیش پترولیوم (BP) مجوز اکتشاف گاز در بلوک یک آبهای اقتصادی اسرائیل را دریافت کرد و با سهم ۳۳.۳۴ درصدی، اپراتور این پروژه اکتشافی تعیین شد.[2] حضور آذربایجان در اکوسیستم انرژی اسرائیل از طریق مشارکت در لویاتان و پروژههای اکتشافی جدید نشاندهنده تعمیق همکاریهای راهبردی انرژی میان باکو و تلآویو است که میتواند در معادلات منطقهای شرق مدیترانه نقش تعیینکنندهای ایفا کند.
از منظر امنیت انرژی، ماهیت فراساحلی میدان لویاتان که حدود ۱۳۰ کیلومتر از سواحل حیفا فاصله دارد، آن را در برابر طیف وسیعی از تهدیدات نظیر حملات موشکی و پهبادی و خرابکاری در خطوط لوله زیردریایی آسیبپذیر میسازد. هرگونه اختلال در تولید این میدان، تأمین گاز داخلی اسرائیل را که بیش از ۶۰ درصد نیاز برق خود را از گاز طبیعی تأمین میکند، با بحران مواجه خواهد کرد. از طرفی در تعهدات صادراتی بلندمدت با مصر و اردن اختلال ایجاد کرده و این کشورها مجبور خواهند شد که به گزینه های دیگر فکر کنند.همچنین درآمدهای ارزی حاصل از صادرات گاز را که در سالهای اخیر به یکی از ستونهای درآمدی رژیم صهیونیستی تبدیل شده با کاهش جدی روبرو خواهد ساخت.
میدان گازی لویاتان (Leviathan Natural Gas Field ) در دسامبر ۲۰۱۰ کشف شد و از دسامبر ۲۰۱۹ به بهرهبرداری رسید. شرکای اصلی آن شامل نیومد انرژی (۴۵.۳۴٪)، شورون (۳۹.۶۶٪) و ریشیو انرجیز (Ratio Energies) (۱۵٪) هستند. حضور شرکتهای بینالمللی مانند بریتیش پترولیوم و شرکت ملی نفت آذربایجان در پروژههای مرتبط با این میدان گازی، میتواند ریسکهای سیاسی و امنیتی ناشی از تحولات منطقهای را نیز به این همکاریها منتقل کند.
