در ژوئن 2025 یک روز قبل از آغاز جنگ دوازدهروزه، خاویر میلی، رئیسجمهور پرحاشیه آرژانتین در قدس اشغالی با نتانیاهو دیداری داشت که عکس منتشر شده از آن بسیار بحثبرانگیز شد. در عکس منتشر شده در مقابل نتانیاهو نقشهای از جزایر فالکلند و منطقه پاتاگونیا در جنوب آرژانتین قرار دارد.
تحلیلگران دو احتمال را درباره محتوای این جلسه مطرح کردهاند:
1- تهدید حاکمیت انگلیس بر جزایر فالکلند
در سال ۲۰۲۲، شرکت نفتی اسرائیلی «نویتاس پترولیوم» (Navitas Petroleum) ۶5 درصد سهام پروژه تولید نفت فراساحلی «Sea Lion» در «فالکلند» را خریداری کرد. به گفته این شرکت، تولید اولیه نفت تا پایان سال ۲۰۲۷ آغاز خواهد شد و از ۵۵ تا ۸۰ هزار بشکه در روز متغیر خواهد بود. 35 درصد باقیمانده این پروژه متعلق به شرکت انگلیسی «Rockhopper» است. با توجه به اینکه آرژانتین فالکلند را جزئی از قلمرو خود دانسته و حاکمیت بریتانیا بر آن را نپذیرفته است، در سال ۲۰۲۲ تحریمهایی را علیه این شرکت اسرائیلی اعمال کرده و در سپتامبر ۲۰۲۳، مجدداً فعالیتهای آن را غیرقانونی اعلام کرده بود. با این حال، پس از به قدرت رسیدن «خاویر میلی» در دسامبر ۲۰۲۳، آرژانتین فعالیتهای این شرکت را نادیده گرفت. در ژانویه ۲۰۲۵ رئیس شرکت نفت و گاز آرژانتین (YPF) سفری رسمی به اسرائیل داشت و با الی کوهن، وزیر انرژی اسرائیل، گفتگو کرد. در این دیدار کوهن صرفاً اظهار کرد که «تلآویو به خرید نفت از آرژانتین علاقهمند است» و خبری از بحث درباره فعالیتهای اسرائیل در فالکلند مطرح نشد.[1]
علیرغم روابط شگفتانگیز دولت میلی با اسرائیل، در ژانویه 2026 اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه دولت آرژانتین طرح انتقال سفارت خود به قدس اشغالی را در واکنش به فعالیت شرکت اسرائیلی «نویتاس» در جزایر فالکلند، به تأخیر انداخته است. وزیر امور خارجه رژیم صهیونیستی در پاسخ به درخواست شبکه 12 تلوزیون رژیم برای اظهار نظر به این شبکه گفت که آرژانتین تحت رهبری میلی «یکی از بهترین و نزدیک ترین دوستان اسرائیل است و ارتباط مداوم و نزدیکی بین رهبری اسرائیل و آرژانتین وجود دارد و بحث و گفتگو درباره این موضوع بین طرفین ادامه خواهد داشت.»[2]
پس از ماجرای آن دیدار و آن عکس جنجالی، میلی در 22 آوریل مجددا به فلسطین اشغالی سفر و با نتانیاهو دیدار کرد[3] و با فاصله اندکی در 25 آوریل اعلام کرد «مالویناس (نام محلی جزایر فالکلند) همواره آرژانتینی بوده، هست و خواهد بود».[4] یک روز پیش از این اظهار نظر یورونیوز گزارش کرد یک ایمیل داخلی پنتاگون نشان میدهد که ایالات متحده در حال بررسی گزینههایی برای مجازات متحدان ناتو است که معتقد است در حمایت از جنگ علیه ایران کوتاهی کردهاند، «از جمله بازنگری در حمایت آمریکا از حاکمیت بریتانیا بر فالکلند».[5]
با توجه با مطالب فوق یکی از تحلیلهایی که از جلسه نتانیاهو با میلی در آستانه جنگ 12 روزه مطرح شد این بود که رژیم صهیونیستی و آرژانتین قصد دارند در هیاهوی جنگ و در سایه فشار آمریکا بر بریتانیا برای مشارکت در جنگ با ایران، مالکیت جزایر فالکلند یا امتیازات ویژهای را -احتمالا در مورد منابع نفتی این جزایر- از انگلیس بگیرند.[6]
همزمان با این ادعا «دیلی میل» در 25 آوریل 2026 خبر داد نیروی هوایی انگلیس تنها هواپیمای سوخترسان مستقر در فالکلند را به خاورمیانه منتقل کرده است. این روزنامه گفت: «منتقدان هشدار میدهند که این جزایر برای اولین بار از دهه 1980، زمانی که مارگارت تاچر گروه ضربت را برای شکست آرژانتین فرستاد، فاقد ظرفیت سوخت گیری هوا به هوا خواهند بود. این به این معنی است که جنگندههای انگلیس نمیتوانند گشت هوایی را برای مسیر 1600 مایلی تا جنوب جورجیا انجام دهند.» دیلی میل به این مطلب اشاره میکند که خاویر مایلی در پی تقویت نیروهای نظامی آرژانتین بوده و به عنوان بخشی از مبارزات انتخاباتی خود، تمایل خود را برای به دست آوردن مجدد حاکمیت فالکلند اعلام کرده است.[7] در جنگ اخیر آمریکا و لابی صهیونیست فشار بیسابقهای بر بریتانیا وارد کردند که نیروهای نظامی خود را به غرب آسیا منتقل کند. این اتفاق میتواند با دور کردن بخشی از نیروهای انگلیس از فالکلند، حاکمیت این جزایر را در مقابل آرژانتین تضعیف کند.
2- رؤیای هرتزل برای تأسیس حکومت صهیونیست در پاتاگونیا
اما یک تحلیل جالبتر هم وجود دارد؛ تحلیلی که همواره نوعی «تئوری توطئه» خوانده شده، ولی در مقاطع مختلف شواهد عجیبی برای آن پدیدار میشود.
توافقنامههایی که در دیدار جنجالی نتانیاهو و میلی امضا شد شامل همکاری های نظامی و «تسهیلاتی برای سکونت اتباع دوطرف در خاک یکدیگر» بود. توافقنامه تامین اجتماعی متقابل، به اسرائیلیها اجازه میدهد تا به حقوق بازنشستگی و یارانههای آرژانتین دسترسی داشته باشند. این در حالی است که این کشور با بحران اقتصادی بیسابقهای مواجه است و رسانههای آرژانتینی سؤال میکنند «چرا در زمان تعدیل داخلی این مزایا به مهاجران یک کشور خارجی اعطا میشود؟»[8]
طرح موسوم به «آندینیا» (Andinia Plan)، نظریهای که از اواسط قرن بیستم مطرح شد، نشان میدهد که گروههای صهیونیست، پاتاگونیا را به عنوان قلمرو احتمالی برای ایجاد یک دولت جایگزین یهودی در نظر میگرفتند. این طرح اگرچه هرگز توسط منابع رسمی اسرائیل تایید نشده، اما این ایده به طور دورهای در بحثهای مختلف مطرح میشود. منتقدان خاطرنشان میکنند که توافق اخیر بین آرژانتین و اسرائیل -که برای مثال اقامت و دسترسی به مزایای اجتماعی آرژانتین را برای شهروندان اسرائیلی تسهیل میکند- میتواند به عنوان گامی در جهت حضور خارجی بیشتر در منطقه تفسیر شود. علاوه بر این، سرمایهگذاریهای اسرائیل در منابع و زمینهای منطقه، مانند امپراتوری 14000 هکتاری «جو لوئیس» در لاگو اسکوندیدو یا مدیریت شبکه آب آرژانتین توسط شرکت دولتی رژیم به نام «مکوروت» این ایده را تقویت میکند. در ادامه پیرامون این ایده اندکی تأمل میکنیم.
آرژانتین بزرگترین جمعیت یهودیان را در آمریکای لاتین و ششمین جمعیت یهودی جهان را دارد. این جمعیت در اوایل دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید و ۳۱۰ هزار نفر تخمین زده میشد. امروزه طبق آمار مختلف بین 170 تا 250 هزار یهودی در آرژانتین باقی ماندهاند.[9] حدود 85 درصد یهودیان آرژانتین «اشکنازی» و مابقی «سفارادی» هستند و ۸۰ درصد از یهودیان آرژانتین در شهر بوینسآیرس زندگی میکنند.[10] جمعیت یهودیان کمتر از یک درصد از جمعیت آرژانتین است، اما این جمعیت الیگارشی بانفوذی را تشکیل میدهند که تأثیرات قابل توجهی بر سیاست و اقتصاد این کشور دارد. این تأثیرات بیش از هر زمان باحضور اعضای جنبش حسیدی «خباد» (Chabad) در کمپین انتخاباتی خاویر میلی و سپس در مناصب دولتی نمایان شده است. در عرصه اقتصادی نیز الیگارشهای یهودی در بخشهایی مانند معدن و کشاورزی وزن قابل توجهی دارند و از طریق لابیهای مختلف، به ویژه سفارت اسرائیل در بوینسآیرس و «اتاق بازرگانی آرژانتین-اسرائیل»، به نفوذ خود ضریب میدهند.[11]
منطقه پاتاگونیا در جنوب آرژانتین یکی از پرطرفدارترین مقاصد گردشگری برای اتباع رژیم صهیونیستی، خصوصاً برای سربازان و نظامیان این رژیم است و هر ساله دهها هزار نظامی اسرائیلی تعطیلات خود را در این منطقه میگذرانند. علاوه بر تنفری که گاهی رفتارهای خارج از عرف صهیونیستها در مردم منطقه برمیانگیزد[12]، از سالها پیش تحلیلهای بحثبرانگیزی درباره طمع داشتن اسرائیل به این منطقه، یا به اصطلاح «برنامه آندینیا» (Andinia Plan) مطرح بوده است. بر اساس روایتهای مختلف، «تئودور هرتزل»، پدر صهیونیسم، ایده تشکیل دولت یهودی در پاتاگونیا را مطرح کرده بود؛ امروز نیز شواهد و تحلیلهایی وجود دارد که رژیم صهیونیستی با توجه به بیثباتی پایگاهش در خاورمیانه، گزینه پاتاگونیا را همچنان از سر بیرون نکرده و سعی میکند امکان چنین سناریویی را برای خود حفظ کند.
از جمله شواهد موجود برای «برنامه آندینیا» میتوان به خرید گسترده زمینهای منطقه توسط یهودیان اشاره کرد. شاخصترین مورد در این زمینه سرمایهدار یهودی انگلیسی به نام «جو لوئیس» (Joe Lewis) میباشد. او که جزء ده ثروتمند بزرگ انگلیس است، وسعت زمینهایش در پاتاگونیا چندین برابر وسعت کل فلسطین اشغالی است و با امکاناتی مانند شبکه انرژی مستقل، فرودگاه خصوصی و نیروهای امنیتی، میتوان گفت یک حکومت مستقل است. طبق گزارش رسانههای آرژانتینی او نیروهای امنیتی، شهردار و شورای شهر را طوری مدیریت میکند که انگار کارمند او هستند، به راحتی منابع عمومی را تصاحب میکند و با زور اسلحه مسیرها را قطع میکند. در یک مورد، «لوئیس» بخشی از زمینهایی که جزو منابع طبیعی آرژانتین محسوب میشد را با مبلغ ناچیز ۶۹ پزو برای هر هکتار تصاحب کرد؛ 69 پزو در آرژانتین نصف قیمت یک پیتزاست! طبق گزارش رسانههای آرژانتینی بخش قابل توجهی از نیروهای اسرائیلی که به پاتاگونیا سفر میکنند، در قلمرو «لوئیس» مستقر میشوند و هیچکس نمیداند چه ساختمانهایی در این قلمرو وجود دارد، زیرا «گوگل ارث» تصاویر ماهوارهای آن منطقه را پنهان میکند، همانطور که برای تأسیسات نظامی ناتو این کار را میکند![13]
در سال ۲۰۰۳ «روبرتو بندینی» (Roberto Bendini)، فرمانده کل ارتش آرژانتین، با ابراز نگرانی از حضور افسران اسرائیلی که خود را به عنوان «گردشگران بیگناه» جا میزنند، جنجالی به پا کرد. «بندینی» اظهار داشت که مسأله را به دلیل علاقه قدرتهای خارجی به پاتاگونیا و سواحل آرژانتین، با رئیس جمهور وقت آرژانتین در میان گذاشته و پیشنهاد داده است حضور نظامی در کشور سازماندهی مجدد شود و پادگانهایی از رودخانه کلرادو تا جنوب پاتاگونیا ساخته شود. طرح «ژنرال بندینی» هرگز اجرایی نشد، بلکه او علاوه بر فشارها و اتهام رایج «یهودستیزی»، در سال ۲۰۰۸ با اتهام اختلاس از بودجه عمومی مجبور به استعفا شد، اتهامی که در دسامبر ۲۰۱۳ از آن تبرئه شد.[14]
موارد مختلفی از ضدیت با یهودیان در آرژانتین وجود داشته است.[15] این احساسات منفی نسبت به یهودیان بیشتر به خاطر کنترل منافع تجاری توسط یهودیان، تسلط آنها بر جهان از طریق سرمایهداری و همچنین وابستگی اسرائیل به ایالات متحده بوده است. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۱ توسط دانشگاه بوینسآیرس انجام شده نشان داد که اکثر آرژانتینیها احساسات ضدیهودی دارند؛ 82 درصد با این جمله که «یهودیان به فکر پول درآوردن هستند» موافق بودند، ۴9 درصد گفتند که «یهودیان بیش از حد در مورد آنچه در هولوکاست برایشان اتفاق افتاده صحبت میکنند»، ۶8 درصد گفتند که «یهودیان در دنیای تجارت بیش از حد قدرت دارند» و ۲2 درصد گفتند که «یهودیان عیسی را کشتند». همچنین اکثر افراد مصاحبهشده ابراز کردند که یهودیان به اسرائیل بیشتر از کشور محل تولدشان وفادار هستند.[16] در نظرسنجی مرکز تحقیقاتی آمریکایی پیو (Pew) از 24 کشور که در 19 فروردین 1404 انجام شده، در آرژانتین 46 درصد پاسخدهندگان به اسرائیل نگاه منفی داشته و 26 درصد نگاه مثبت داشتهاند.[17]
